Արխիվ

Զանգվածի մի տեսակ կա, որը ձեւավորվում է մամուլի միջոցով: Նրանց կարելի  անվանել լրատվական զանգված: Դա այն զանգվածն է, որը իրադարձությունների մեջ է մտնում առանց լրատվությունից աչքը կտրելու: Իր հեղափոխական կրքերը, պայքարի առաջնահերթությունները նա կանոնավորում է ըստ մամուլի, իսկ ավելի կոնկրետ, լրատվական կայքերի հրապարակումների: Հենց դրանով կարելի է բացատրել նաեւ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հանրահավաքների սակավամարդությունը:

Բրիտանական մամուլն իր անհանգստությունն է արտահայտել վերջերս կառավարության կողմից ընդունված  մեդիայի կարգավորման նոր համաձայնագրի վերաբերյալ:

(1-ին մաս, 2-րդ մաս)

Հեռուստատեսային շուկայում մրցակցության ամենակիրառելի գործիքը համարվում է մարքեթինգը, որի միջոցով հեռուստաընկերությունները փորձում են շուկայում շահեկան դիրք գրավել` հեռուստալսարանի ավելացման, հեռուստակայանի ամբողջական կերպարի (իմիջ, հեղինակություն) ձեւավորման միջոցով:

2012թ-ի կեսերին Գյումրիում Ջազ ակումբ հիմնադրվեց: Հիմնադիրների հաջորդ քայլը եղավ «Գյումրին եւ ջազը» նախագծի իրականացումը: Դե, իսկ «Ջազ ինֆո» ամսաթերթի ստեղծումը ակումբի հիմնադիրները համարում են իրենց ծրագրերի տրամաբանական շարունակությունը:

Ջազը խորհրդային տարիներին, հատկապես անցյալ դարի 60-ականներին մեծ մասսայականություն է վայելել Գյումրիում: Երկրաշարժից հետո ջազ երգիչները՝ հնարավորություն չունենալով ստեղծագործել անհատապես, հանդես են եկել փողային նվագախմբի կազմում:

Այս տարի ապրիլի մեկին չգիտես ինչ անես` տխրես, թե ուրախանաս` թարսի պես ծիծաղի օրը այս անգամ համընկել է մեռելոցի հետ: Այնումենայնիվ` բնավորությամբ լինելով ավելի շատ կենսուրախ մարդ, հակված եմ այդ օրը ծիծաղել: Իսկ որպեսզի միասին ծիծաղենք, ուզում եմ վերհիշել մի քանի զավեշտալի դեպք, որ պատահել են մեր մասնագիտության տեր մարդկանց հետ: 

Սկզբում պատմեմ իմ պատմությունը: Երբ աշխատում էի «Ինտերֆաքս»- ում, որպես սեփական թղթակից, երկու լրագրող «Ռեսպուբլիկա Արմենիա» թերթից արտահաստիքային հիմունքների վրա նույնպես սկսեցին գրել մեր գործակալության համար:

Կան թեմաներ, որոնք, հայտվելով հայաստանյան մեդիա դաշտում, տարօրինակ կերպով ձեւախեղվում են, իսկ երբեմն էլ ուղղակիորեն վերածվում են ապատեղեկատվության: Այդպիսի թեմաներից է կինոն, հատկապես՝ երբ խոսքը այս կամ այն կերպով հայերի հետ ասոցացվող կինոաշխատանքներին է վերաբերում:

Երկու տարի առաջ, օրինակ, Հայաստանի Ազգային Կինոկենտրոնի տնօրեն Գեւորգ Գեւորգյանը հայտարարեց, որ դիմելու է հոլիվուդյան անառարկելի հեղինակություն հանդիսացող Սթիվեն Սփիլբերգին՝ Հայոց Եղեռնի մասին գեղարվեստական ֆիլմ նկարահանելու առաջարկով:

Անցած անգամ չափազանց թռուցիկ անդրադառնալով Աքրամ Այլիսլիի «Քարե երազներ» վեպին` տեղեկացրի, որ անձամբ իմ պատանեկությունն էլ է անցել մի տարածքում ու մի միջավայրում, որտեղ հայերն ու ադրբեջանցիք կողք-կողքի էին ապրում, ընդ որում` միանգամայն խաղաղ ու անփորձանք: Դա Երեւանի Կրիվոյի, Նարիմանովի փողոցներն էին եւ դրանց հարող տարածքները, ինչպես նաեւ` Հանրապետական մարզադաշտին հարող տարածքը:

Տվյալների հետ աշխատանքը` տվյալների լրագրությունը (Data journalism) այսօր ակտիվ զարգացող ոլորտներից է, քանի որ համացանցում կարելի է գտնել բազմաթիվ տվյալների շտեմարաններ։ Բայց խնդիրն այն է, որ այդ շտեմարանների մասին սովորաբար տեղյակ չեն ոչ միայն հասարակ մարդիկ, այլեւ լրագրողները։

«Մեր այս դարում թերթերը փորձում են պարտադրել հանդիսատեսին դատել քանդակագործի մասին ոչ թե իր քանդակներով, այլ ինչպես է նա վերաբերվում իր կնոջը, նկարչի մասին՝ նրա եկամտի չափով, պոետի մասին՝ նրա փողկապի գույնով»,-  Օսկար Ուայլդի այս խոսքերով եմ ուզում սկսել մտրումներս:

Մի քանի օր առաջ աշխարհի բոլոր առաջատար եւ նույնիսկ «հետատար» հեռուստաընկերությունները, կայքերը եւ թերթերը հաղորդեցին Բորիս Բերեզովսկու մահվան մասին: Կայքերը միաբերան որպես աղբյուր վկայակոչեցին օլիգարխի փեսայի ֆեյսբուքյան գրառումը: Այսինքն, լուրը թողարկելիս ոչ ոք օրիգինալ չէր:

Սակայն լուրն արժեր այդ ոչ օրիգինալությանը: «Գլխավորը»՝ որ տեղի էր ունեցել աչքաթող չանելու ենթակա իրադարձություն: Օլիգարխի մահվան օրը՝ մարտի 23-ի առավոտից դիտարկում էի հայկական հեռուստաընկերությունների աշխատանքը: